rn Wiedza - Strona 4 z 41

Category Wiedza

Turcja

Turcja. Turcy w 1453 r. zdobyli Konstantynopol, ale nie zdołali podbić Węgier. W drugiej połowie XV w. północna granica posiadłości tureckich ciągnęła się na Dunaju. Dopiero w XVI w. za rządów Sulęjmana Wspaniałego Turcy skutecznie zaatakowali Węgiy. Korona węgierska przypadła Habsburgom, ale większość terytorium tego kraju znalazła się pod władzą sułtana. Aż do schyłku XVII w. Turcy zagrażali Europie, a na Bałkanach władali niepodzielnie do połowy XIX w. Podbite przez nich kraje pogrążyły się w cywilizacyjnym zastoju.

Czytaj Więcej

Godność niemieckiego króla

W XV w. prawo innych państw europejskich do suwerenności zostało powszechnie uznane nie można już było utrzymywać fikcji jedności Zachodu pod egidą cesarza. Cesarz stał się tylko pierwszym wśród europejskich monarchów. Nazwa „Cesarstwo Rzymskie” oznaczać zaczęła praktycznie to samo, co Królestwo Niemieckie. Wówczas właśnie rozpowszechniło się pojęcie Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego.

Czytaj Więcej

Historiografia

Pojęcie „historiografii”. Historiografía to dzieła naukowe i literackie poświęcone opisowi dziejów (z greki: „historia” – opowiadanie, badanie naukowe, oraz „gra- pho”-pisać). Współcześnie do historiografii zaliczamy wyłącznie prace naukowe, ale musimy pamiętać, że w pełni naukowe podejście do historii pojawiło się dopiero w XVIII w. Wcześniej historiografia była rodzajem literatury. Wychodziło to jej

Czytaj Więcej

Starożytność antyczna: Grecja

Jerozolima – Ateny – Rzym. Kultura europejska (lub szerzej: euro-amerykańska) opiera się na dziedzictwie antyku i chrześcijaństwie. Twórcy antyku to Grecy i Rzymianie. Miasta-symbole, gdzie wszyscy Europejczycy znajdują swe korzenie, to Ateny i Rzym. Z punktu widzenia chrześcijaństwa trzecim miastem-symbolem jest Jerozolima, a Żydzi to kolejny naród, którego idee w dużym stopniu określają nasz sposób widzenia świata. Nie przypadkiem w epoce renesansu humanista, który badał starożytne podstawy wszelkiej wiedzy, uważał, że musi znać grekę, łacinę i hebrajski.

Czytaj Więcej

Wczesne cesarstwo

Z imperium wiąże się pokój rzymski (pax romana): wymuszone siłą zgodne współżycie ludów. Pozbawiało ono wolności, ale ułatwiało rozwój gospodarczy i kulturalny.

Wczesne cesarstwo. Pryncypat. Państwo rzymskie przeżyło okres swej największej świetności w I i II w. naszej ery. Władali wtedy cesarze, którzy teoretycznie uważali się za opiekunów republiki i pierwszych obywateli wśród równych sobie Rzymian. Takiego pierwszego obywatela nazywano „princepsem”, a cały system wczesnego cesarstwa – pryncypatem. Princeps przybierał także nazwisko Cezara (gdyż Gajusz Juliusz Cezar w połowie I w. przed Chr. złamał potęgę obrońców republiki i zainicjował pierwszą cesarską dynastię). Nazwisko „Cezar” stało się tytułem (stąd polski „cesarz”). Jako najwyższy dowódca rzymskiej armii cesarz używał także tytułu „imperator”. Warto bliżej poznać najważniejszych cesarzy rzymskich z tego okresu (Oktawian August, Tyberiusz, Kaligula, Klaudiusz, Neron, Trajan, Hadrian, Marek Aureliusz). Byli wśród nich zbrodniarze i szaleńcy, ale przeważali odpowiedzialni i zdolni przywódcy dbający o potęgę imperium.

Czytaj Więcej